Abstract:
Hz. Peygamber hayattayken onun sözleri, fiilleri ve takrirleri etrafında oluşan biyografik malzeme, henüz yazılı bir disiplin halini almamıştı. Bu malzeme daha çok sahâbe arasında şifâhi olarak dolaşan, dağınık ve rivayet ağırlıklı bilgilerden ibaretti. Ancak Hz. Peygamber’in vefatını takip eden yıllarda, özellikle sahâbe neslinin yavaş yavaş kaybolmaya başlamasıyla birlikte, elde edilen bu birikimin sistematik bir şekilde toplanması zaruret haline geldi. Böylece zamanla megâzî çatısı altında başlayan çalışmalar daha sonra müstakil bir siyer ilmine dönüştü. Bu dönüşümün ardında güçlü bir dinî saik de vardı. Ahzâb Suresi 21. âyetinde Hz. Peygamber’in üsve-i hasene (en güzel örnek) olarak tanımlanması, Müslümanların onun hayatını eksiksiz ve doğru bir şekilde öğrenmesini neredeyse zorunlu hâle getirdi. Çünkü onun tebliğ mücadelesini, karşılaştığı zorlukları ve gösterdiği ahlâkî duruşu kavramadan, İslâm’ın özünü anlamak mümkün değildi. İşte bu farkındalık erken dönemlerden itibaren siyer yazıcılığının filizlenmesini sağladı. Ancak siyer yazıcılığı geleneği, sadece kronolojik biyografi ile sınırlı kalmadı. Zaman içerisinde müellifler, Hz. Peygamber’in farklı yönlerini öne çıkaran şemâil, hasâis, delâil ve mevlid gibi tematik alt türler geliştirdiler. İlk olarak Doğu İslâm dünyasında meydana gelen siyer ilmindeki bu gelişme, fethedilen yerlere intikal eden âlim, tüccar ve seyyah gibi Müslümanlar aracılığıyla bütün İslâm coğrafyasına yayılmış ve farklı kültür havzalarında yeniden yorumlanmıştır. Bu minvalde Mağrib bölgesinde siyer yazıcılığı faaliyetleri başlamış ve bölgede bir siyer kültürü oluşmuştur. Mağrib coğrafyasını merkeze alan ve Muvahhidler Devleti’nin yıkılış tarihi olan 667/1269 yılını sınır kabul eden bu çalışma, alana yeni bir perspektif sunmayı amaçlamaktadır. Ayrıca siyer kültürünün Mağrib bölgesinde nasıl bir gelişim seyrettiğini, bu coğrafyada yaşayan Müslümanların Hz. Peygamber’i nasıl algıladıklarını ve hangi sosyokültürel, politik ve i dinî faktörlerin bu algıyı şekillendirdiğini ortaya koymayı hedeflemektedir. Araştırmanın temel amaçlarından bir diğeri, söz konusu âlimlerin telif faaliyetlerinin, siyer kültürünün seyrini nasıl şekillendirdiğini ve bu ilmin bir disiplin olarak kurumsallaşmasına ne tür bir ivme kazandırdığını ortaya koymaktır.
